Ikony popkultury w pokoju dziecięcym


Kultura masowa ma ogromna zdolność do kreowania swoich własnych bohaterów. Współczesny człowiek, będący przede wszystkim konsumentem przekazów medialnych i budujący sobie na ich podstawie wyobrażenie o otaczającym go świecie, nie jest w żaden sposób odporny na kulturowe kreacje mediów. Narzuconym wzorcom ulegają wszyscy: dorośli i dzieci. Niestety wielu rodziców nie potrafi się pogodzić z tym, że wychowanie ich dziecka nie jest całkowicie uzależnione od ich własnych decyzji. Część z nas chciałaby umieścić swoje pociechy w odizolowanych od wszystkiego, dźwiękoszczelnych kabinach, w których panowałby idealny ład, harmonia i pełnia rodzicielskiej kontroli.

Naturalnymi wrogami wszystkich rodziców, którzy są zazdrośni o wpływ na swoje pociechy, są bohaterowie popkultury. Nie przypadkowo lalka Barbie zyskała sobie miano najbardziej znienawidzonej przez rodziców zabawki dla dzieci. Ruth Handler stworzyła sławną do dziś lalkę w połowie XX wieku i nazwała ją imieniem swojej córki, Barbary. Dzisiaj Barbie obecna jest w filmach, a nawet w grach komputerowych. Jest gwiazdą, która pojawia się w pokoju prawie każdej dziewczynki, od wielu już pokoleń. Nienawiść dorosłych bierze się głównie ze względów estetycznych. Lalka jest niekwestionowanym symbolem kiczu. Błyszcząca, plastikowa, różowa i kultywująca stereotyp kobiety, który nie występuje w rzeczywistości. Patrząc na to z innej perspektywy, zobaczymy jedynie współczesną księżniczkę. Jest to zatem świat, który dzieciom towarzyszy od setek pokoleń. Świat nierealnych stworów, smoków, rycerzy i księżniczek, czekających na swoich obrońców.

Niektórzy pedagodzy są zdania, że nie ma złych zabawek, są natomiast nieodpowiedzialni rodzice. Świat dziecka nie zależy od przedmiotów, które go otaczają, ale od sensu, jaki tym przedmiotom nadają jego najbliżsi. Walka z przedmiotami nie ma więc najmniejszego sensu. Już zabawki dla niemowląt budzą przecież kontrowersje. Ważny jest kontakt z własnymi pociechami i pomoc w porządkowaniu świata dziecięcych fantazji, iluzji, marzeń i lęków. Rolą rodziców nie jest izolowanie dzieci od otaczającego je świata i tworzenie im sztucznej rzeczywistości, ale pomoc w rozumieniu tego, co je otacza.